Er was eens een sollicitatiegesprek, de interviewer was een meisje uit mijn middelbare schooltijd. Ze herkende me, liet de anderen vertrekken en bleef alleen met mij in de kamer. Ze zei, hoe ben jij zo ver gekomen? Ik zei, hoe ben jij zo ver gekomen? Ze zei, jij was toch de beste van de klas? Ik zei, jij ook. Ze lachte en zei, hoeveel wil je verdienen? Ik zei, tienduizend per maand. Ze zei, dat is wel een erg laag verzoek, hè? Ik zei, mijn capaciteiten zijn beperkt. Ze zei, zo dan, ik bied je twintigduizend. Ik zei, dank u. Ze zei, doe je best. Op een dag zag ik haar met een oude man het bedrijf uitkomen. Ik zei, ik wil ontslag nemen, jij bent daar op deze manier gekomen. ...