Rozumiem, dlaczego bolesne jest poczucie, że AI może wykonać twoją pracę lepiej niż ty. Ale myślę też, że ramy „moje zmagania z programowaniem są trochę jak zmagania artystów” są, eh, zbyt romantyczne. Jakby, czy jesteśmy szczerzy? Mnóstwo ludzi nie weszło w CS tak, jak ludzie wchodzą w malarstwo czy taniec. Zrobili to, ponieważ to niezwykle korzystna oferta: wysokie wynagrodzenie, wysoki status, silny popyt i dość wybaczający rynek nawet dla przeciętnych talentów, jak sam film wspomina. Wyjedź na urlop, wróć i znajdź się w wysokim popycie mimo wszystko. To nie jest to, jak działają większość dziedzin artystycznych. Artyści zazwyczaj wiedzą od początku, że pasja ma swoją cenę, a stabilność finansowa jest dość ulotna. „Zmaganie” jest znacznie bardziej realne, przepraszam. Więc może to, co znika dla niektórych programistów teraz, to nie tylko tożsamość. To bardzo korzystna umowa ekonomiczna, do której są przyzwyczajeni. A jeśli programowanie stanie się dziedziną z kilkoma gwiazdami na szczycie i znacznie mniejszym bezpieczeństwem dla wszystkich innych, to tak, to strata, ale to także świat, w którym „artyści” żyją od dłuższego czasu.