Rzeczywiste badania są dzikie. Za każdym razem, gdy tłumisz uczucie, twój mózg musi wybierać między tłumieniem tej emocji a rejestrowaniem tego, co dzieje się wokół ciebie. Wybiera tłumienie. Pamięć nie zostaje zapisana. Badanie z 2000 roku przeprowadzone na Uniwersytecie Stanforda potwierdziło to: osoby, którym kazano ukrywać swoje emocje podczas oglądania filmu, zapamiętały znacznie mniej szczegółów niż osoby, które po prostu reagowały naturalnie. Tłumienie emocji zużywa energię psychiczną, a to pozostawia mniej mocy mózgowej na zapisywanie nowych wspomnień. Skany mózgu pokazują dlaczego. Badanie z 2012 roku wykazało, że tłumienie wycisza hipokamp (centrum zapisywania pamięci w twoim mózgu) dokładnie w momencie, gdy powinien on zapisywać informacje. Dwa obszary mózgu, które normalnie współpracują, aby zablokować wspomnienia, przestają ze sobą rozmawiać. Z czasem jest coraz gorzej. Tłumienie utrzymuje podwyższony poziom kortyzolu (hormonu stresu), a kortyzol zmniejsza hipokamp. Osoby chronicznie zestresowane mogą stracić od 10 do 15% jego objętości. Zaledwie trzy tygodnie wysokiego poziomu kortyzolu mogą zmniejszyć małe punkty połączeń między komórkami mózgowymi o około 20%. Dobra wiadomość: badania pokazują, że to zmniejszenie może częściowo się cofnąć, gdy poziom stresu spadnie. Niekoniecznie jest to trwałe. Fińskie badanie 1,137 starszych dorosłych śledziło ich przez około dekadę i wykazało, że osoby regularnie tłumiące emocje miały prawie 5 razy większe ryzyko rozwoju demencji, nawet po uwzględnieniu genetyki, palenia, otyłości i wykształcenia. Jest lepszy sposób radzenia sobie z emocjami, który nie kosztuje cię pamięci. Nazywa się to ponowną oceną poznawczą: zamiast tłumić uczucie, przekształcasz to, co je powoduje. („To spotkanie nie jest zagrożeniem, to praktyka.”) Badanie z 2003 roku przeprowadzone na Uniwersytecie Stanforda/UC Berkeley wykazało, że osoby dokonujące ponownej oceny miały więcej pozytywnych emocji, lepsze relacje i wyższe poczucie dobrostanu. Tłumiący uzyskali przeciwieństwo w każdym pomiarze. A ponowna ocena nie wiąże się z żadnym kosztem pamięci. Różnica sprowadza się do czasu. Tłumienie włącza się po tym, jak emocja już się aktywowała, więc twój mózg walczy z własną reakcją, jednocześnie próbując zarejestrować moment. Ponowna ocena zmienia sposób, w jaki interpretujesz sytuację, zanim emocja w pełni się aktywuje. Ta sama sytuacja, ta sama osoba, ale twój hipokamp pozostaje wolny, aby wykonać swoją rzeczywistą pracę: rejestrowanie twojego życia.