Stablecoin może być w pełni zabezpieczony, a mimo to ponieść porażkę. Emitenci mogą posiadać wystarczające rezerwy, aby pokryć każdy dolar w obiegu, a mimo to stracić powiązanie, jeśli te rezerwy nie będą dostępne, gdy będą potrzebne. BIS zwrócił na to uwagę w swoim artykule "On par: A Money View of Stablecoins." Porównują, że stablecoiny są nowoczesnym odpowiednikiem Eurodolarów, z onchainowymi prywatnymi depozytami dolarowymi zastępującymi te offshore. Tradycyjne bankowość utrzymuje par dzięki rozliczeniom w banku centralnym, sieciom głównych dealerów, stałym obiektom repo oraz pożyczkodawcy ostatniej instancji. Stablecoiny nie mają żadnego z tych mechanizmów. Jeśli dojdzie do paniki, nie ma rynku terminowego, nie ma możliwości kredytowych i nie ma mechanizmu, który mógłby wchłonąć presję, zanim dotknie rezerw bezpośrednio. Porównanie wykracza poza Eurodolarów. W swojej obecnej formie stablecoiny przypominają dzikie banki Ameryki XIX wieku. Działają w rozdrobnionych jurysdykcjach bez jakiejkolwiek infrastruktury instytucjonalnej, która utrzymuje stabilność tradycyjnego systemu bankowego. Ale to ta sama trajektoria, przez którą przeszedł sam system bankowy. Dzikie bankowość była rozdrobniona, ale ostatecznie doprowadziła do federalnego nadzoru i konsolidacji, które uczyniły system funkcjonalnym na dużą skalę. Regulacje dotyczące stablecoinów to to, co również uczyniło system bankowy funkcjonalnym na dużą skalę.