Herkesin kendi yolculuğunda olduğunu anlıyorum ve dünyanın mevcut durumu bu yolculuğu her zaman kolaylaştırmıyor. Ancak çocukluk travması ya da herhangi bir türünü yaşamış, yıllarca kaç ya da savaş modunda yaşamış ve iyileşme işini yapmayı seçenler için, iyileşmenin bir son çizgi olmadığı çoğu zaman açıkça anlaşılır. Bu, sürekli bir öğrenme sürecidir. Bizi korumak için inşa edilen katmanların yavaş soyulmasıdır. Bir zamanlar dünyayı anlamamıza yardımcı olan utanç, korku ve hayatta kalma kalıplarının katmanları. Tekrar, eylem ve farkındalıkla, yargılama yerine empati, sevgi ve şefkatle bu yanlarımızla karşılaşmaya başlarız. Yol boyunca bir de netleşen şey şu ki, bu deneyim sadece bize özgü değil. Herkes bir tür utanç, bir miktar yara, hayatta kalmayı nasıl öğrendiklerini şekillendiren bir hikaye taşır. Bunu fark ettiğimizde, bir şeyler değişir. Merhamet büyür. Sadece kendimiz için değil, başkaları için de. İyileşme, kırılmış olanı onarmaktan ziyade, başından beri insan ve güzel olan şeyin bilgisiyle yeniden bağ kurmakla ilgili. Bu hayattaki her kaçırma/adım için minnettarım. Yolculuk devam ediyor 🤍🪽✨